Nicolas Duriau (Charleroi, 1995) volgde van 2020 tot 2024 verschillende jaren Engelse les bij CVO Semper. In die periode was hij als onderzoeker verbonden aan de ULB, waar hij onderzoek deed naar de Franse literatuur van de 19e eeuw. Vervolgens kreeg hij een postdoctorale onderzoeksbeurs aan de Universiteit van Oxford (2024-2025). Na zijn verblijf in Oxford ging hij aan de slag als postdoctoraal onderzoeker in de literatuur- en genderstudies aan de ENS in Lyon (2025-2026).
Kris, een van zijn vroegere docenten Engels bij CVO Semper, vroeg zich op een dag af hoe het met Nicolas ging en besloot contact met hem op te nemen. Nicolas woont inmiddels in Parijs, maar was toevallig enkele weken in Brussel. Op een snikhete ochtend eind juni spraken ze af voor koffie en croissants op een terras met uitzicht op het levendige Fernand Cocqplein in Elsene.
Hé Nicolas, wat fijn om je weer te zien!
Ja, absoluut! Ik vind het ook heel leuk om je weer te zien. Hoe gaat het met je?
Na een tijdje bijgepraat te hebben, kwamen we op het onderwerp Engels leren.
Vertel eens, hoe ben je destijds bij de taallessen van CVO Semper terechtgekomen?
Dat is alweer een hele tijd geleden. Mijn Italiaanse partner van toen, die als ambtenaar bij de Europese instellingen werkte, volgde een cursus Frans bij CVO Semper. Zijn vriendenkring was grotendeels Engelstalig en ik voelde me vaak een beetje buitengesloten omdat ik niet echt kon meepraten. Dus ja, de liefde was zeker een extra motivatie om me voor een cursus Engels in te schrijven!
En hoe was je eerste les?
Ik kwam terecht in een groep op intermediair niveau (B1+), waar we werkten aan schrijven, lezen, spreken en luisteren. Ik merkte dat ik wel over mijn onderzoek en academische onderwerpen kon praten, maar niet echt over alledaagse dingen. Dat was toch even schrikken. Ik ontdekte dat mijn gesproken Engels eigenlijk niet zo goed was als ik dacht. CVO Semper bleek dan ook een uitstekende plek om eraan te werken. Ik was erg tevreden over de kwaliteit van de lessen. Ze haalden me echt uit mijn comfortzone. Ik besefte dat ik mijn woordenschat, grammatica en spreekvaardigheid nog flink moest verbeteren.
Ik denk dat ik iemand ben die eerst een stevige basis in grammatica nodig heeft voordat ik eropuit trek en de taal echt in de praktijk ga gebruiken. Ik voelde me heel goed in de rol van student. Ik leerde graag woordenschat en grammatica en maakte mijn oefeningen netjes. Na die eerste cursus was ik al een stuk minder bang om Engels te spreken.
En wat gebeurde er na die eerste cursus?
Twee jaar lang volgde ik een conversatiecursus op upper-intermediate niveau (B2). Ik had altijd zo veel aandacht besteed aan correct Engels schrijven, dus me uitsluitend richten op spreken en luisteren was een heel andere ervaring. Het was precies wat ik op dat moment nodig had en het opende zoveel deuren! Aan de universiteit leer je wel om essays in het Engels te schrijven, maar veel minder om alledaagse gesprekken te voeren. Ik kon mijn onderzoek in het Engels uitvoeren, maar ik kon er eigenlijk niet echt over praten.
Dankzij de lessen ontmoette ik ook mensen met allerlei achtergronden en uit verschillende milieus, zowel docenten als medestudenten. Het was heerlijk verfrissend om even uit de academische wereld te stappen. Tegelijkertijd lag het niveau van de lessen heel hoog. Mijn taalkundige achtergrond kwam soms goed van pas, bijvoorbeeld wanneer we bepaalde klanken en hun uitspraak leerden.
We waren met niet zo veel in de groep, waardoor we veel kansen kregen om Engels te spreken. De docent zat er altijd dicht bij om mee te luisteren en ons te corrigeren. Ze aarzelde nooit om ons te verbeteren, en dat heeft me enorm geholpen om vooruitgang te boeken.
Welke invloed hadden die eerste twee jaar conversatielessen op jou?
Ze hielpen me niet alleen om beter Engels te spreken in mijn academische context, maar gaven me ook meer zelfvertrouwen in mijn persoonlijke leven, bijvoorbeeld tijdens het daten. De voordelen reikten dus duidelijk veel verder dan alleen het professionele leven. We behandelden ook woordenschat waarvan ik nooit had gedacht dat die nuttig zou zijn, zoals woorden die je nodig hebt tijdens het reizen met het vliegtuig. Ik kan nu vol vertrouwen in het Engels reizen en weet alles over het verschil tussen een aisle en window seats en over overhead lockers! (lacht)
En wat kwam er daarna?
Daarna stapte ik over naar een gevorderde conversatiecursus (C2), met een nieuwe docente, Frauke. We deden debatten in het Engels, wat voor mij ook nieuw was. In de Franstalige cultuur maakt debatteren echt deel uit van alledaagse gesprekken. Ik had dus het gevoel dat ik die manier van discussiëren ook in het Engels kon gebruiken. Mijn Nederlandstalige vrienden denken vaak dat wij Franstaligen ruzie aan het maken zijn, terwijl we eigenlijk gewoon enthousiast aan het discussiëren zijn!
Ik herinner me ook nog heel goed een oefening waarbij we een bekend persoon moesten uitbeelden. Ik koos uiteindelijk voor Julie Andrews, wat voor sommigen misschien een verrassende keuze was. Mijn moeder liet me als kind The Sound of Music zien en sindsdien heb ik die film ontelbare keren bekeken. Julie Andrews is echt een icoon voor me geworden.
In januari van dat jaar begon ik mijn kandidatuur voor een postdoctorale onderzoeksbeurs aan de Universiteit van Oxford voor te bereiden.
En die heb je gekregen — proficiat! Hoe was Oxford?
De eerste week voelde ik me behoorlijk overweldigd. Ik liep over de campus toen ik per ongeluk mijn telefoon liet vallen en het scherm aan diggelen ging. Ik kwam toen de secretaresse van de afdeling tegen en haar reactie vond ik zó Brits.
“Oh my god,” zei ze, “I’m so sorry! Would you like a glass of water or a cup of tea?” En ik dacht bij mezelf: ‘Ik weet niet of dat mijn telefoon weer gaat maken…’ (lacht)
In het begin voelde ik me er nog niet helemaal op mijn gemak. Gelukkig waren er veel buitenlanders, waardoor ik niet echt het gevoel had dat mijn Engels voortdurend beoordeeld werd. De Britten maakten me soms wel een beetje onzeker, maar tegelijkertijd waardeerden ze het oprecht dat buitenlanders moeite deden om hun taal te spreken.
Ik herinner me een professor in de Franse literatuur van de twintigste eeuw aan Oxford. Hij mailde me dat hij me in het Engels zou schrijven omdat ‘dat voor ons allebei makkelijker zou zijn’. Franse literatuur was nota bene zijn vakgebied, maar toch communiceerde hij liever in het Engels met mij, een Franstalige moedertaalspreker. Dat vond ik echt ongelooflijk!
Ik heb ook een Franstalige Belgische vriend die had gesolliciteerd voor een functie als docent Franse literatuur aan Oxford. Hij kreeg de baan niet omdat zijn Engels — de taal waarin hij les zou moeten geven — niet goed genoeg werd bevonden. Ongelooflijk!
En hoe ziet je leven er vandaag uit?
Ik woon in Parijs en geef momenteel les in Lyon. Maar ik kom nog regelmatig terug naar Brussel. Af en toe kom ik mijn C1-docente tegen en dan zeggen we even hallo en maken we een praatje. En nu word ik natuurlijk geïnterviewd door mijn vroegere B2-docent. Het was echt fijn om je weer te zien!
Ik vond het ook fijn! Heel erg bedankt voor dit gesprek en heel veel succes met alles wat nog komt!
